—

-ฉันอาจจะเป็นนักเดินทางที่มักจะหลงทาง-
-ฉันอาจจะเป็นนักดนตรีที่ไม่มีเครื่องดนตรี-
-ฉันอาจจะเป็นกวีที่ไม่มีปากกา-
-ฉันอาจจะเป็นศิลปินที่ไร้ผลงาน-
ในโลกที่ฉันยืนอยู่ ในเวลาที่ถูกสมมุติ ลวงตา ไร้ที่ติ
ในโลกที่ฉันเคยผ่าน คงไม่ต่างกัน
และในโลกที่ฉันไปไม่ถึง ฉันไม่อาจแน่ใจ
-1-

—

-ฉันอาจทำอะไรได้ไม่มากไปกว่า
นั่งมองผู้คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน
และนั่งฟังเรื่องราวของพวกเขาเหล่านั้น
ฉันอาจจะไม่รู้จักตัวเองเท่าที่เธอรู้จักฉัน
แต่ฉันมองเห็นเงาของฉันในตาของเธอ
และจากพวกเขาเหล่านั้นที่ผ่านมาในชีวิตฉัน-

-และถึงท้ายที่สุดฉันอาจจะไม่เหลืออะไร
และอาจจะอยู่ที่เดิมยังที่ ที่ฉันอยู่
หยุดนิ่ง ไร้ค่า ไร้ราคา
แต่สิ่งที่ฉันได้มา ในเรื่องราว
ฉันคิดว่าฉันได้รับมาซึ่งบางสิ่ง
ที่งดงามกว่าใด ใด ที่ฉันสามารถมองเห็น
เท่าที่สายตามองฉันเห็น..-

 

—

-เธออาจเห็นฉันเปลี่ยนไป
และเธออาจมองฉันผิดไป
เธออาจแค่มองฉันในเวลาของเธอ
และเธออาจไม่รู้ถึงข้างในที่ฉันเป็น
เธออาจไม่เข้าใจธรรมชาติของฉัน
ธรรมชาติของคนหลงเวลา-