Love story

วันดี ดีๆ ดีๆๆๆ

Part I (in loved)

อยากนั่งอยู่บนนั้น ดาวสักดวงบนท้องฟ้า

อยากนอนอยู่กลางสวนแห่งความฝัน

อยากเดินอยู่ในทุ่งสีสดใสหมู่ไม้เขียวขจี

อยากแหวกว่ายสัมผัสน้ำทะเลแสนสดใส

Part II

Letter I

อยากเขียนหาเธอ แต่ในหัวมีแต่เรื่องที่พูดออกมาไม่ได้

ทำได้แต่เก็บไว้ในใจ เพราะฉันรู้ว่าเธอลำบากใจที่จะอ่าน

ถึงอย่างนั้นฉันก็อยากเขียนถึงเธอ เพราะมันเป็นทางเดียวที่ฉันจะระบายมันออกมาได้

เรื่องไม่เป็นเรื่อง เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบัน เรื่องเพ้อฝัน

ทุกเรื่องมันเกี่ยวแต่กับเธอ เธอเชื่อหรือเปล่า? มันเกี่ยวจริงๆ นะ

ทั้งที่หลายเรื่องมันไม่มีเราอยู่ในนั้นก็ตาม ฉันคิดถึงเธอ ฉันคิดถึงเธอ

ฉันหวังว่าจะได้เจอเธออีก ในอีกไม่นาน หวังว่านะ..

แต่ฉันก็รู้นะ ถ้าได้เจอเธอ สิ่งเดียวที่เธอจะได้รู้ก็คือ ฉันจะนั่งอยู่เงียบๆ

และยิ้มให้เธอ..เป็นรอยยิ้มของเด็กน้อยที่มองของเล่นที่ตัวเองเฝ้าฝัน…

ฉัน..

(ลงท้าย)สักวันในเดือนกรกฏาคม

Letter II

และสักวัน..อีกครั้ง

ฉันคิดถึงเธออีกแล้ว ดูเหมือนตอนนี้ฉันจะทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าคิดถึงเธอ

บ่อยเหลือเกิน ที่รู้สึกอึดอัด เหงา เศร้า ซึม

แต่ทุกครั้ง

การได้ฟังเพลงเดียวกับเธอ ภายในช่วงเวลาเดียวกัน

มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีเธออยู่ด้วยเลยทีเดียวแหล่ะ

มันทำให้ฉันรู้สึกดีมาก แม้จะเหงาก็ตาม

มันเหมือนมีอะไรร่วมกัน ใช่ แบบนั้นหล่ะ

ไม่ได้เกินจริงนะ แต่มันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

อย่างน้อยๆ ฉันก็แน่ใจว่าเราเดินไปในทางเดียวกัน

ถึงมันจะขนานกันก็ตาม

(ฉันเคยคิดถึงขนาดว่า คุณจะรู้สึกอย่างนั้นบ้างมั้ยนะ

เพ้อเจ้อไปนานหลายนาทีเลย

รู้สึกตัวอีกที มันงี่เง่ามาเลย ฮ่าๆ ฉันก็เลย หัวเราะออกมาคนเดียว..)

ฉัน..

(ลงท้าย)วันไหนไม่รู้

Part III (dream)

วันพฤหัส

ฉันฝันถึงเธอหลังจากไม่ได้ฝันถึงมานาน

เป็นฝันที่ยาวนานและคงความสุขที่สุด

ฉันเห็นภาพที่สวยงามที่สุด ภาพแห่งรอยยิ่้ม

ห้วงสัมผัสที่อบอุ่นพร้อมพาฉันล่องลอย

อยู่กับความฝัน ฉันมีความสุข

สามชั่วโมงในความจริง แต่ยาวนานในความฝัน

สุขเหลือล้น แล้วทำไมต้องจำได้ด้วยนะ

กลไกเหมือนกลั่นแกล้ง หากว่าลืมก็คงไม่โหยหา

ทั้งรู้ว่าไม่มีวันได้เป็นจริงสักอย่าง

ลาก่อนความรัก ดีใจที่ได้เจอกัน

ภาพสุดท้ายเธอหายไปและฉันคงตามหา

แต่จะเป็นการหาที่มีความสุข

ฉันจะบอกเธอถึงฝันครั้งนี้

และมันจะนำพาฉันสู่เธอ

แล้วเราจะพบกัน ณ จุดหนึ่งของเวลา

เรื่องราวของเธอได้ถูกจดจำแล้ว โดยไม่ลังเล

สะดุ้งตื่นมากลางดึก ตีสามสามสิบสี่

(เสียดาย ฉันจดจำมันได้แม่น

จนเกือบคิดว่าเป็นความจริง

ฉันมีความสุขเหลือเกินจนแทบไม่อยากตื่น

ไม่อยากรู้ความจริงภาคตรงข้าม)

……………….

ภาพในจินตนาการมันชัดเจนจนน่ากลัว

น่ากลัวว่าฉันจะคิดว่ามันเป็นความจริง

ทั้งๆที่ความจริงนั้นไม่มีอะไรเลย

กลัว..

กลัวว่าสักวัน..ฉันจะแยกความจริงออกจากความฝันไม่ได้

ไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดีนะ

นั่นสินะ..

Part IV (true)

ก้าวออกไปไกลอีกฟากของจักวาล..

ดาวใหม่ก่อกำเนิด..

ดาวเก่าดับสลาย..

…………………..

ฉันรักเธอ

มันทรมานที่รู้ว่าเธอไม่รักฉัน

ไม่เลยสักนิด

ไม่แม้แต่จะพยายามมอง

ในสายตาของเธอ ฉันไร้การดำรงอยู่

เหมือนวัชพืชที่เหี่ยวแห้ง

เป็นแหล่งเพาะเชื้อแบคทีเรียเน่าๆ

คงไม่มีการขยายพันธุ์เกิดใหม่ได้อีก

แต่ฉันก็ยังคงคิดถึงเธอ

เฝ้ามองเธอ

มองเห็นสิ่งรอบตัวทั้งหมดเกี่ยวกับเธอ

เพลง หนัง ละคร ข่าว ผู้คน สถานที่ มันเกี่ยวข้องกับเธอทั้งนั้น

ฉันไม่รู้ว่าจะรักใครได้มากเท่านี้อีกมั้ย

มันเป็นความมหัศจรรย์มาก

ฉันไม่อาจคาดเดาได้เลย

เหมือนคนวิกลจริต

เหมือนโลกหมุนกลับด้าน

ฉันยังคงเป็นฉัน

ฉันยังรักเธอ

แม้มันไม่มีค่าแก่เธอ

แต่มันสำคัญมากสำหรับฉัน

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง

เธอได้มอบสิ่งสำคัญของชีวิตให้กับฉันแล้ว

แม้ด้วยตัวเธอเองไม่อยากรับรู้มันก็ตาม..

Part V (end)

ลาก่อน..

แม้มันไม่มีทางได้เริ่ม

แม้เธอไม่มีวันรับรู้

แม้ฉันไม่มีทางจะทำเพื่ิอมัน

แต่มันคงคุณค่า

และฉันคิดถึง

และคงความหมาย

จะอย่างไร เพราะอะไร ไม่รู้สิ

เรื่องนี้เรื่องเดียวในชีวิตที่หาเหตุผลไม่เจอ

และเธอคงไม่มีทางเชื่อ

ถึงอย่างงั้น สุดท้ายแล้ว

ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง

ฉันขอลาจากเธอด้วยน้ำตาของฉัน

..

.

Parking..

 

(.)

อาคารจอดรถ อับทึบ

เพียงแสงอาทิตย์ ลอดผ่าน

มวลหมู่ความเศร้าคลุ้งกระจาย

เหมือนตัวละลายหายไปในอากาศ

(..)

ความคิดเริ่มคลืบคลาน

แสงไฟไร้ชีวิตเริ่มสาดส่อง

ดวงอาทิตย์เริ่มลาลับ

คล้ายร่ำร้องลาจากใคร

ปริ่มน้ำตาแสงตะวัน

เริ่มสาดแสงแดงฉาน..

.

 

Keep going..

(1)

บางทีรู้สึกเหมือนไร้ตัวตน

อบอ้าวอยู่ในอุณภูมิร้อนผ่าว

ลึกลงไป ลึกลงไป

ในห้วงความซับซ้อนของจิตใจ

หนทางที่ไม่มีวันรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างหน้า

อดีต ปัจจุบัน ไม่มีอยู่สำหรับฉัน

ความมืดและความเงียบเพียงเท่านั้น ที่เรียกได้ว่าเพื่อน

ความหมายต่อการมีชิวิตอยู่ ไม่มีอยู่

ว่างเปล่า เปลือยเปล่า ล่อนจ้อน

ที่โหยหา คือความมืด คือความเงียบ

เสียงแผ่วเบา ได้ยินชัดเจน

คงอยู่ ณ ที่นี้ กับฉัน บ้านของฉัน

ที่โหยหา ไม่มีเธอ ไม่มีใคร

ที่ที่ฉันต้องการ คือการไม่มีอยู่

(2)

ความรู้สึก มีค่ามากว่าจะตีตรา

อยู่กับฉัน อยู่กับตัวตนในที่แห่งนี้

จะจำ หากจำได้

ทั้งหมด ทั้งสิ้น มันแท้จริง

ไร้การลวงหลอก ดังแผลที่ทิ้งรอย

จดจำ ย้ำเตือน ผ่านไป

ไกลกว่าทางที่เคยก้าวเดิน

คงอยู่ แม้สิ้นลมหายใจ..

(3)

แม้เพียงเศษเสี้ยว แห่งการย้ำเตือน

ตอกย้ำรอยแผลที่ไม่อาจรักษา

จิตใจบอบช้ำ หมดสิ้นเรี่ยวแรง

ดิ้นรนหาหนทาง เพื่อปลดปล่อย

ทางไหนเล่า วิธีใดเล่า

ผู้คน สิ่งใด เหตุใด จะช่วยบอก

ไม่มีวัน ไม่มีทาง ไม่มีอะไรทะลวงได้ถึง

มีเพียงเจ้าแห่งจิตใจ จะค้นพบคำตอบนั้นด้วยตัวเอง

ไม่มีการกระทำที่โง่เขลา ไม่มีทางใดฉลาดล้ำ

สิ่งเดียว สิ่งนั้น มีผลต่อคน..คนเดียว..

(4) ..Finish

เมื่อความวุ่นวายยังคงวิ่งหมุน วนเวียน

แหวกว่ายจอแจเหมือนฝูงปลาในหนองน้ำ

ธรรมชาติต่างมีเรื่องเล่า ผ่านกลไกของสิ่งมีชีวิต

แม้ความวุ่นวาย คือความว้าวุ่นใจ

นั่นไม่ใช่ปัญหา

โลกจะชัดเจนขึ้น อยู่เพียงเสี้ยวมุมมอง

แหวกว่ายตามกระแส หรือดิ้นรนย้อนคืน

หากเจตจำนงค์ คือพลังขับเคลื่อนแห่งชีวิต

เราคงได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไป..

.

inspired : Sylvia Plate

Dark

 

จมลงสู่ห้วงทะเลลึก

สงบ มืด หนาว สั่น

ไร้สิ่งมีชีวิต

ถูกขังอยู่ในคุกมืดสูญญากาศ

“คุกแห่งความมืดลึกกักกันไม่เลือนหาย”

 

suicide

 

เธอ เดินเท้าก้าวย่างกลายอย่างเชื่องช้าแต่ชำนาญ

รับลม ฝุ่น  ภาพ  บรรยากาศ จดจำทุกสิ่ง

ไหลลงก้อนสมองมหัศจรรย์

……………

ฉัน ใช้ความเร็วเกินกว่าขีดจำกัดของตัวเอง

อัตราความร้อนพลุ่งพล่านวิ่งวนรอบกาย บ้าคลั่ง

โลกหมุนรอบตัวเองไม่ทันฉันที่กำลังหมุนปั่นจักรวาลแห่งชีวิต

…………….

เมื่อไหร่ที่เราข้ามเยื้องผ่านเส้นขอบของหน้าผาไปสู่มหาสมุทร

เวลาจะหยุด ไร้การขับเคลื่อน

และทำให้เรามองเห็นกันและกัน

 

เพราะที่ที่ฉันอยู่..มีแต่ความเงียบ

เพราะที่ที่ฉันอยู่ มีแต่ความเงียบ

สงบนิ่งอยู่ใต้โลก

ทุกสัมผัสของลาวา ความร้อน แกนโลก

แกนโลก?

ทำไมถึงถึงร้อนนักนะ

ใครจะสน -ไม่มีใครสนหรอก

ผู้คนทั้งหลายต่างยืน กิน นั่ง นอน ใช้ชีวิตอยู่บนเปลือกโลก

ทำไมนะ-คงเพราะมันเย็นสบาย

อยากลองสัมผัสเปลือกโลก

โลกที่ฉันอยู่มันช่างแตกต่างจากโลกของทุกคน

แต่ถึงอย่างนั้นยังคงมีคนที่อยู่โลกเดียวกับฉันบ้าง

ไม่แปลกหรอกนะ แกนโลกมันนิดเดียวเอง

.

.

เพราะที่ที่ฉันอยู่ มีแต่ความเงียบ

คมกริบ บาดลึก

ไร้เสียงเข้าถึง

สงบแต่ไม่สุข

สบายแต่ไม่นิ่ง

วิญญาณผดพัง

พลังหดหาย

.

.

เพราะที่ที่ฉันอยู่มีแต่ความเงียบ

??

อีกครั้ง และอีกครั้ง และจะอีกกี่ล้านครั้ง

ที่ฉันคิดจะไปจากเธอ

เจ็บปวด

โศกนาฎกรรม

พิษร้าย

ภัยชีวิต

คุกคาม เคลื่อนคลาน  ช้านาน..

ไม่มีวี่แววที่จะหยุด

ไม่ขาดหาย

ไม่มีวันหยุดราชการ

เป็นไปตามกฏเกณฑ์

หายนะ..

เมื่อคิดจะหยุด กลายเป็นขับเคลื่อนหมุนเฟืองจุดวงจรเคลื่อนที่  ทันที

ไร้แรงต่อต้าน

ปล่อยให้เป็นไป

เหตุของผลที่ว่างเปล่า

.

.

?

อากาศบางเบา รู้สึกเหมือนอยู่ใต้น้ำ

อัดอัด ไม่ยักร้อน

เสียดหนาวแทนทน

แว่วเสียงฝนพรำ พร่ำเพ้อ

ไร้จังหวะ สาดเท เลอะเทอะ

ในวันนี้  มีวันนั้น

นานเนิบ แต่ไม่ผ่านเลย

หากแต่มีตัวอักษรใดเล่า

ที่สามารถสะกดเป็นคำให้เธอรักฉัน

.

.

เมื่อนานมาแล้ว..)

…

 

อยากเขียน

แต่ก็เขียนไม่ออก

บอกว่าไม่ว่าง แต่ที่จริงก็มีเวลาว่างจริงๆจนได้

ทั้งที่รู้สึกหลายอย่างทับซ้อน ซ่อนลับ ทับจนหนา

แต่ก็ไม่ออก

แต่ก็เขียนอยู่

แต่ก็ระบายไปเรื่อยๆๆๆๆ

จะได้ไม่ว่าง

“เอ๊ะ..”

 

u

เมื่อเศษผงแห่งความคิดโปรยปลิวลอยล่อง

จะหาทางไขว่คว้ามันไว้ก็คงไม่ทันการ

จะกักกันไว้ก็หาภาชนะใส่ไม่ได้

ทุกครั้งได้แต่ยืนมองดูการพัดพา

แต่พอคิดว่าบางทีอาจจะไปปลิวไปถึงใครสักคน

และอาจทำให้ใครสักคนนั้นได้ประโยชน์จากมันได้มากกว่าตัวฉัน

เพียงคิดได้แค่นั้นก็ไม่สูญเปล่าแล้ว

.

.